Hiç Bi' Kere Bile

hiç bisiklete binmemiş olabilirim, ne var ki bunda

hiç bi’ kere bile bisiklete binmedim

çünkü,

benim bisiklete binme yaşım, daha bi’ doğrusu mahallenin bisiklet popülasyonun artışı bizimkilerin boşandığı zamana denk geliyordu.

hmm, oradan kıytırık bir bahane gibi görünüyor değil mi… değil işte. aileniz ikiye bölünüyorsa kalan ebeveyn “overprotective” olur.. düşüp kaşınızı gözünüzü yarmanızı istemez. bir de o zamanlar her bir tarafım kabuk olurdu, ben de hatır hutur yolardım onları. iyileşmezdi bi’ türlü. hatta bu yüzden şeker hastası olabilir mi bu kız mealinde ithamlara maruz kaldım. ehemmiyetle savuşturdum tabi.

neyse, sonraki yıllarda da eşek kadar kadın oluverdim üzerinize afiyet. mert’e bol bol, “adaya gidelim öğret işte bana” diye zırlamama rağmen, o risk bir türlü alınamadı. bisiklete binmek bilinmediğinden vespa da alınamadı. ben çok alındım ama onu geçelim zati.

el göz koordinasyonu yerinde bir kadın olduğumdan sonrasında motosiklet kullanmayı denedim becerdim de. ama bisiklet hala hak getire…

özetle; hani o bisiklet satılan altgeçit var ya, adını diyemedim şimdi, oradan her geçişte bi’ sağa çekip fırklıyorum kimse görmeden.