Hiç Bi' Kere Bile

alçım olmadı

hiç bi’ kere bile bir yerimi kırmadım

çünkü

domuz gibi kemiklerim var maşallah. öyle unbreakable‘vari bir hikaye falan anlatacağımı sanıyorsanız, size acilinden bir terapist tavsiye ederim. gerçek hayatta olmuyor anacığım öyle şeyler… film icabı hepsi!

neyse kemik diyordum, küçükkken doktor anneme “haftada bir beyin yedirin bol bol da süt içirin” demiş. anne, durumu - çok afedersiniz - kalça nahiyesinden anlayınca her sabah dayamış beyni, dayamış sütü.

küçükken çok yaramazmışım ben. o zaman ota boka hiperaktif demek moda olmadığı için öyle yaftalamamışlar allahtan. demem o ki, paso şort ve spor ayakkabıyla dolaşıp saçım başım da beatles modeli olunca erkek sanıvermişler beni.

ne vahimdir ki; yüzme okulunda bir kıza hafif çapta şiddet uygulayınca annesi kızı kenara çekip “burcu gibi erkekler çok yaramaz olur, uzak dur onlardan” demişti. allahtan ne hiperaktif ne de hermafrodit dağarcığımda yer almıyordu o zaman.

bu kadar yaramaz olup, yer çekimine falan sataşıp, üstüne de zibrilyon kere ağaçtan düşmeme rağmen hiç bi’ kere bi yerimi kırmamış olmam çok ilginç geliyor bana.

haa, şimdiki halime bakmayın. eskiden nasıl çelimsizdim ben var ya!!

ben bi unbreakable mı yapsam yatmadan önce???